OPEN Repository

Welcome to OPEN - the Repository of Open Scientific Publications, run by the Interdisciplinary Centre for Mathematical and Computational Modelling, University of Warsaw, previously operating as the CeON Repository. The Repository enables Polish researchers from all fields to openly share their articles, books, conference materials, reports, doctoral theses, and other scientific texts.

Publications in the Repository are indexed by the most important search engines and aggregators and downloaded by users worldwide. We invite you to create an account, deposit your publications, and use the resources of the Repository.

22799 archived items

Recent Submissions

Item
The Clinical Manifestation of Monkeypox (MPOX) Infection, with a Focus on People Living with HIV (PLWH): A Literature Review
(Uczelnia Łazarskiego, 2024) Alkarawi, Noor Alhuda; Załęski, Andrzej; Wydział Medyczny Uczelni Łazarskiego; Wojewódzki Szpital Zakaźny w Warszawie
This review aims to provide an overview of the current knowledge regarding the co-infection of Monkeypox (MPOX) and HIV, with a specific emphasis on the significance of immune status and effective antiretroviral therapy (ART) on the course of MPOX infection among people living with HIV (PLWH). Typically, MPOX symptoms include skin lesions, fever, and malaise. The clinical manifestations of Monkeypox infection in PLWH can vary, depending mainly on the depletion of CD4+ lymphocytes. Patients with severe immunodeficiency caused by HIV are at a higher risk of developing health complications. Conversely, PLWH with high CD4+ lymphocyte levels tend to exhibit clinical features similar to those without HIV infection. Nevertheless, the hospitalization rate among MPOX-infected patients is observed to be lower in individuals without HIV infection compared to PLWH. Regarding treatment, ART may interact with MPOX antiviral medications, necessitating careful management. Prophylaxis, including vaccines like JYNNEOS and ACAM2000, is available for preventing orthopoxvirus infections in the general population. For immunocompromised individuals, including PLWH, pre- and postexposure prophylaxis (PrEP, PEP) with monkeypox vaccination is also advisable. In this context, JYNNEOS vaccination is recommended, while the use of ACAM2000 is contraindicated.
Item
Coexistence of Segmental Multiple Keratoacanthoma, Hidradenitis Suppurativa and Multiple Sclerosis
(Uczelnia Łazarskiego, 2024) Petrosyan, Paulina; Kwiek, Bartłomiej; Wydział Medyczny, Uczelnia Łazarskiego; Klinika Ambroziak, Warszawa
The purpose of this study is to present a consistent treatment of a patient who developed recurrent multiple keratoacanthomas within a linear epidermal nevus. The unusual nature of keratoacanthoma lies in its tendency for spontaneous regression [1]. Additionally, our patient was diagnosed with multiple sclerosis and treated with dimethyl fumarate. He also developed hidradenitis suppurativa during dimethyl fumarate therapy. The paper presents the patient’s therapy with a focus on the use of systemic retinoids. but also improve the comfort and life quality of patients. It also indicates the necessity to maintain control and diagnostic vigilance even after many years of achieving disease stabilization.
Item
Skuteczne zastosowanie chemioterapii metronomicznej z użyciem irynotekanu u pacjenta z glejakiem wielopostaciowym (GBM) – opis przypadku i przegląd literatury
(Uczelnia Łazarskiego, 2024) Filipow, Joanna; Grydź, Filip; Żeleźnicka, Monika; Sarosiek, Tomasz; Wydział Medyczny Uczelni Łazarskiego w Warszawie; Oddział Onkologii Klinicznej i Chemioterapii, Szpital LUX MED Onkologia, Warszawa
Pierwotne nowotwory mózgu w populacji dorosłych pacjentów są stosunkowo rzadkie, ale cechują się często wysoką złośliwością oraz krótkim czasem przeżycia od rozpoznania. Najczęściej występującym pierwotnym złośliwym guzem mózgu u osób dorosłych jest glejak wielopostaciowy (GBM) klasyfikowany według WHO na IV, najwyższy stopień złośliwości. Ryzyko zachorowania jest wyższe u płci męskiej, wzrasta z wiekiem i osiąga szczyt między 6. a 7. dekadą życia. Opis przypadku przedstawia obecnie 46-letniego pacjenta zdiagnozowanego 6 lat temu na GBM. Proces terapeutyczny obejmował nieskuteczną radioterapię, chemioterapię temozolomidem oraz schemat PCV. Dopiero po zastosowaniu niestandardowej terapii metronomicznej (MCT) irynotekanem uzyskano stabilizację choroby w oparciu o skalę RECIST. Pacjent otrzymał już ponad 90 cykli i od rozpoczęcia leczenia pozostaje niezmiennie w dobrym stanie ogólnym. Mediana całkowitego czasu przeżycia od momentu rozpoznania u leczonych pacjentów z GBM wynosi ok. 8 miesięcy. Natomiast czas, który upłynął od rozpoznania GBM u opisanego chorego, wynosi już 6 lat i zdecydowanie odbiega od średniej w tej grupie pacjentów. Opisana sytuacja wskazuje na istotność zastosowania terapii niestandardowych w przypadkach, gdy brak przeciwwskazań, a standardowe terapie nie dały pożądanych efektów w postaci stabilizacji lub regresji choroby. W GBM jest jeszcze wiele nieodkrytych mechanizmów etiopatogenetycznych, które mogłyby być w przyszłości celem leczenia tej choroby. MCT jest stosunkowo nową i mało powszechną metodą leczenia oraz wykazuje minimalną toksyczność. W związku z tym warto uwzględnić jej zastosowanie w poszukiwaniu nowych standardowych terapii, zarówno z użyciem irynotekanu, jak i innych leków.
Item
Small Cell Lung Cancer (SCLC) and Squamous Cell Carcinoma (SCC) of the External Auditory Canal as an Example of Synchronous Cancers – Case Report
(Uczelnia Łazarskiego, 2024) Żeleźnicka, Monika; Filipow, Joanna; Grydź, Filip; Sarosiek, Tomasz; Sprawka, Arkadiusz; Wydział Medyczny Uczelni Łazarskiego; Oddział Onkologii Klinicznej i Chemioterapii, Szpital LUX MED Onkologia, Warszawa; Specjalistyczny Szpital Onkologiczny NU-MED Sp. z o. o., Tomaszów Mazowiecki
In recent years, the incidence of malignant tumors, including multiple tumors, has increased. The diagnosis of primary multiple tumors affects between 0.73% and 11.7% of oncology patients. Some patients are diagnosed with synchronous tumors, meaning independent tumor foci are identified within an interval of less than six months. The diagnosis requires histopathological confirmation of the different tumor morphologies and the exclusion of the lesions as metastatic foci. The most frequently diagnosed multiple cancers originate in the head and neck. The diagnosis of a second independent tumor in a patient significantly shortens the five-year survival rate and increases the risk of disease recurrence or the detection of additional primary tumors. A 66-year-old (now 74-year-old) patient with hearing loss was diagnosed with cancer of the external auditory canal. In oncological diagnostics, it was decided to perform, among other tests, a PET-CT examination to exclude metastatic foci. A metabolically active lesion was visible in the hilum of the left lung and the right adrenal gland. Further diagnostics identified the lesion as an independent tumor in the lung, with the morphology of small cell carcinoma in stage IV, with metastases to the right adrenal gland. In the patient interview, nicotine addiction and chronic obstructive pulmonary disease requiring home oxygen therapy were noted. The patient was treated in accordance with the then NCCN, ESMO, and PTOK guidelines. The lesion in the external auditory canal was resected with an R1 margin. Due to the diagnosis of small cell carcinoma, the patient underwent six cycles of EP chemotherapy (etoposide, cisplatin). The treatment was supplemented with radiotherapy of the lesion in the left lung and planned radiotherapy of the central nervous system (PCI – prophylactic cranial irradiation). The aim of this study is to emphasize the importance of accurate diagnostics at the initial diagnosis of cancer and to consider the possibility of diagnosing metastatic lesions as second (and subsequent) primary lesions. This is crucial when assessing overall survival (OS) and relapse-free survival (RFS). It is also important to note the difficulties in planning the treatment of two independent cancer sites, which most often requires different therapeutic approaches. A complete response to treatment was achieved on the RECIST scale.
Item
Długoletnie przeżycie pacjentki z nieresekcyjnym gruczolakorakiem przewodowym trzustki – opis przypadku i przegląd literatury
(Uczelnia Łazarskiego, 2024) Grydź, Filip; Filipow, Joanna; Żeleźnicka, Monika; Sarosiek, Tomasz; Jankowska, Agnieszka; Wydział Medyczny Uczelni Łazarskiego; Oddział Onkologii Klinicznej i Chemioterapii, Szpital LUX MED Onkologia, Warszawa
Nowotwory trzustki bardzo często cechują się szybką dynamiką wzrostu, trudnym leczeniem, wysoką śmiertelnością pacjentów oraz krótkim czasem przeżycia od rozpoznania. Jedyną możliwością wyleczenia jest radykalny zabieg chirurgiczny. Odsetek pięcioletnich przeżyć po resekcji nie przekracza 20%, a w przypadku guzów nieresekcyjnych bez przerzutów odległych to jedynie ok. 5%. Częstość występowania raka trzustki zwiększa się z wiekiem – ponad 80% raków trzustki występuje u osób po 55 r.ż., a najczęściej w 7. i 8. Dekadzie życia. Oprócz starszego wieku czynnikami ryzyka raka trzustki są m.in.: palenie tytoniu, przewlekłe zapalenie trzustki, cukrzyca typu 1 i 2, otyłość oraz predyspozycje genetyczne, które mogą wynikać z mutacji w obrębie genów, tj. BRCA1, BRCA2 czy PALB2, albo być częścią zespołów genetycznych, jak np. zespół Lyncha. Najczęstszym nowotworem złośliwym trzustki jest rak gruczołowy przewodowy (pancreatic ductal adenocarcinoma), który stanowi przynajmniej 80% rozpoznań. Z tego względu jest często skrótowo określany w literaturze jako ,,rak trzustki”. Pacjentka, wówczas lat 38, obecnie 51, zgłosiła się na badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej z powodu niespecyficznych dolegliwości bólowych w nadbrzuszu (II 2011 r.). W badaniu uwidoczniono powiększenie zarysu trzustki w porównaniu z badaniem sprzed 5 miesięcy. W wykonanym badaniu tomografii komputerowej (TK) jamy brzusznej uwidoczniono guz trzonu trzustki w stadium nieoperacyjnym. Wykonano laparotomiczną próbę resekcji metodą Whipple’a. Odstąpiono od operacji, ale wykonano neurolizę splotu trzewnego. Pacjentkę skierowano do ośrodka zajmującego się radioterapią metodą Cyberknife. Po zakończonym leczeniu odnotowano progresję choroby. Ze względu na dobry stan ogólny zaproponowano pacjentce udział w badaniu klinicznym GAMMA. Badanie zostało przeprowadzone metodą podwójnie zaślepioną, więc nie jest możliwe uzyskanie informacji na temat dokładnego schematu leczenia pacjentki. Po 4 miesiącach pacjentka została wyłączona z badania z powodu progresji choroby. Zdecydowano o zastosowaniu chemioterapii w schemacie FOLFOX4 w dawkach należnych. Odnotowano progresję choroby. Ze względu na dobry stan ogólny i pomyślne rokowanie, zdecydowano o zastosowaniu nietypowego schematu leczenia z zastosowaniem irynotekanu w schemacie FOLFIRI. Uzyskano częściową regresję choroby po zastosowaniu 14 cykli leczenia. Odstąpiono od leczenia w 2014 r. W regularnie wykonywanych badaniach obrazowych nie odnotowano progresji choroby. W diagnostyce genetycznej uzyskano wynik świadczący o mutacji w obrębie genu BRCA1. Dziewięć lat po zakończeniu chemioterapii FOLFIRI w kontrolnym badaniu TK uwidoczniono powiększony węzeł chłonny przy krzywiźnie mniejszej żołądka, co nasunęło podejrzenie progresji choroby. W badaniu PET-TK (VIII 2023 r.) zaobserwowano 2 aktywne metabolicznie zmiany – jedną w miednicy mniejszej, a drugą w części zstępującej dwunastnicy. W badaniach ultrasonografii endoskopowej oraz rezonansu magnetycznego jamy brzusznej potwierdzono obecność zmian. W wykonanym badaniu scyntygraficznym z zastosowaniem 99mTc-tektrotydu wykluczono obecność choroby rozrostowej z nadekspresją receptorów somatostatynowych typu 2. Aktualnie chora jest w dobrym stanie ogólnym (ECOG-0), aktywna zawodowo, bez dolegliwości. Uzyskano stabilizację choroby w oparciu o skalę RECIST. Opisana sytuacja przedstawia pacjentkę z rozpoznanym nieoperacyjnym gruczolakorakiem przewodowym trzonu trzustki. W procesie terapeutycznym nietypowy jest powolny przebieg choroby oraz długość życia od momentu rozpoznania (13 lat), znacząco odbiegająca od średniej w grupie pacjentów z tym rozpoznaniem (6 miesięcy). Opisany przypadek zwraca uwagę na konieczność indywidualizacji terapii, poszukiwania przyczyn genetycznych choroby, stosowania medycyny spersonalizowanej przez m.in. holistyczną ocenę stanu pacjenta i dobór metod terapii nie tylko doprowadzających do regresji choroby, ale także podniesienia komfortu i jakości życia pacjentów. Wskazuje również na konieczność zachowania kontroli i czujności diagnostycznej nawet po wielu latach od osiągnięcia stabilizacji choroby.