Przybytek pana Adama, czyli o krótkiej świetności Pałacu Kazanowskich w Warszawie

Simple item record

Full item record

dc.contributor.authorGoszczyński, Artur
dc.contributor.organizationUniwersytet Jagiellońskipl_PL
dc.date.accessioned2015-11-24T11:54:48Z
dc.date.available2015-11-24T11:54:48Z
dc.date.issued2014
dc.description.abstractSpośród rezydencji magnackich powstałych w Warszawie w pierwszej połowie XVII wieku zdecydowanie wyróżniał się pałac należący do faworyta króla Władysława IV, marszałka nadwornego koronnego Adama Kazanowskiego. Zachwyt wzbudzały przede wszystkim wnętrza budynku, które urządzono z iście bizantyjskim przepychem. Pałac ten nie przetrwał jednak próby czasu. Po śmierci Kazanowskiego przeszedł na własność jego żony Elżbiety Słuszczanki, która wniosła go w posagu kolejnemu mężowi, staroście łomżyńskiemu Hieronimowi Radziejowskiemu. Ich związek, mimo posiadanego bogactwa, bynajmniej nie był szczęśliwy. Co więcej, majątek wdowy stał się kością niezgody między małżonkami. Doszło nawet do regularnej bitwy pomiędzy służbą Radziejowskiego a ludźmi Słuszków, w wyniku której starosta łomżyński został obłożony infamią i musiał uciekać z Rzeczypospolitej. Przełomowe dla dziejów rezydencji były lata potopu szwedzkiego, kiedy w wyniku działań wojennych uległa ona poważnym uszkodzeniom. Właścicielka zdecydowała się sprzedać zrujnowany pałac, który w 1663 roku nabyli koniuszy koronny Aleksander Lubomirski wraz z małżonką Heleną Teklą Ossolińską. Postanowili oni przekazać go na siedzibę zakonowi karmelitanek bosych, których klasztor spłonął podczas wojny ze Szwedami. W związku z koniecznością dostosowania budynku do potrzeb sióstr zakonnych został on gruntownie przebudowany. Po tym remoncie gmach już niemal w niczym nie przypominał dawnego pałacu. Siostry zakonne mieszkały w nim nieprzerwanie aż do likwidacji zgromadzenia w 1819 roku. W tym samym czasie został on przebudowany w stylu klasycystycznym przez Antoniego Corazziego na potrzeby Towarzystwa Dobroczynności Res Sacra Miser, którego stał się siedzibą. W związku z tym do września 1939 roku mury dawnego pałacu służyły jako dom dla starców i kalek. Podczas drugiej wojny światowej budynek został częściowo spalony oraz poważnie uszkodzony w wyniku bombardowań i ostrzałów artyleryjskich. Odbudowano go dopiero w latach sześćdziesiątych, zaś w 1989 roku przeznaczono na siedzibę Towarzystwa Charytatywnego Caritas.pl_PL
dc.description.epersonZeszyty Naukowe TDUJ
dc.identifier.issn2082-9213
dc.identifier.urihttps://open.icm.edu.pl/handle/123456789/8077
dc.language.isoplpl_PL
dc.publisherTowarzystwo Doktorantów UJpl_PL
dc.rightsUznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne 3.0 Unported
dc.rights.urihttp://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0/pl/
dc.subjectAdam Kazanowskipl_PL
dc.subjectWładysław IV Wazapl_PL
dc.subjectWarszawa XVII w.pl_PL
dc.subjectarchitektura rezydencjonalnapl_PL
dc.subjectmagnateria polska XVII w.pl_PL
dc.titlePrzybytek pana Adama, czyli o krótkiej świetności Pałacu Kazanowskich w Warszawiepl_PL
dc.typearticlepl_PL
Files for this record
Original bundle
Now showing 1 - 1 of 1
Name: Artur Goszczyński, Przybytek pana Adama, czyli o krótkiej świetności Pałacu Kazanowskich w Warszawie.pdf
Size: 913.54 KB
Format: Adobe Portable Document Format
Description:
Download
License files
Name: by_nc.txt
Size: 476 B
Format: Plain Text
Description:
Download
Belongs to collection
Artykuły / Articles