Adapting to Old Age as a Competency of the Future in the Context of the Phenomenon of an Ageing Society
Loading...
WWR-211372.pdf (324.71 KB)
0000-0003-3542-0681 Date
2025
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
EDUsfera Academic Press
Abstract
Aim. The pace of life, instant culture, sense of immediacy, cult of youth, employment instability, and technological advances determine our lifestyles, the internalisation of specific values, and social norms, creating a need for constant presence in holistically understood media (especially online). A world operating so dynamically often marginalises older people who demonstrate less skill in using modern devices. Trying to meet society’s demands, we strive to maintain our youth and attractive appearance for as long as possible, while simultaneously defining old age as a negative period of stagnation. Therefore, it is crucial to prepare each person for their own old age, sharing knowledge about the ageing process, its changes, and the need to modify social roles, so that each individual, upon reaching the “autumn of life,” can continue the process of self-fulfilment, the development of interests, and actively participate in social life. The phenomenon of an ageing society presents a challenge: providing each individual with optimal conditions for multifaceted development, active engagement, and participation in social life, while simultaneously utilising their individual potential and abilities for the benefit of the whole society. Methods and materials. The following paper was prepared based on a subject literature review, covering various scientific disciplines, particularly the social sciences. The literature focused on older adults, their activation, adaptation to the existence final stage, successful ageing, and opportunities related to old age. Results and conclusion. The analysis concludes that appropriate adaptation to old age is a crucial future competency, given the ongoing phenomenon of ageing population.Cel. Tempo życia, kultura typu instant, poczucie natychmiastowości, kult młodości, niestabilność zatrudnienia, postęp w zakresie technologii determinują nasz styl życia, internalizację określonych wartości, normy społeczne a także kreują potrzebę ciągłej obecności w holistycznie rozumianych mediach (szczególnie internetowych). Świat funkcjonujący w sposób tak dynamiczny, często marginalizuje osoby starsze, które wykazują mniejsze umiejętności obsługi nowoczesnych urządzeń. Starając się sprostać wymaganiom stawianym przez społeczeństwo pragniemy jak najdłużej zachować młodość, atrakcyjny wygląd jednocześnie definiując starość jako nacechowany pejoratywnie okres stagnacji. Zatem niezwykle istotne staje się przygotowanie każdego człowieka do własnej starości, przekazywanie wiedzy o procesach starzenia się, występujących zmianach, konieczności modyfikacji pełnionych ról społecznych, tak, aby każda jednostka mogła przekraczając próg „jesieni życia” kontynuować proces samorealizacji, rozwoju zainteresowań, jednocześnie aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym. Zjawisko starzenia się społeczeństwa stanowi wyzwanie, aby każdej jednostce zapewnić optymalne warunki do wielopłaszczyznowego rozwoju, podejmowania aktywności, partycypacji w życiu społecznym jednocześnie wykorzystując jej indywidualny potencjał i możliwości dla dobra ogółu społeczeństwa. Metody i materiały. Na potrzeby przygotowania niniejszej pracy podjęto analizę literatury przedmiotu w obszarze różnych dyscyplin naukowych, a w szczególności obejmującą literaturę z zakresu nauk społecznych. Literatura bazowała na tematyce osób starszych, ich aktywizacji, adaptacji do ostatniego etapu egzystencji, pomyślnego przebiegu procesu starzenia się, możliwości związanych z okresem „jesieni życia”. Wyniki i wnioski. Rezultat podjętej analizy stanowi konkluzja, iż odpowiednia adaptacja do okresu starości stanowi istotną kompetencję przyszłości w perspektywie postępującego zjawiska starzenia się społeczeństwa.