Metody rekonstrukcji wysokości linii równowagi lodowców
Loading...
CG_2010_1_2-65.pdf (3.41 MB)
Authors
Date
2010
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Polskie Towarzystwo Geograficzne
License
Abstract
Wysokość linii równowagi bilansowej lodowców (ELA – equilibrium line altitude) współczesnych i plejstoceńskich stanowi istotną informację o środowisku górskim wykorzystywaną w badaniach geomorfologicznych, glacjologicznych, paleoklimatologicznych i związanych z geologią czwartorzędu. W artykule dokonano przeglądu metod rekonstrukcji położenia linii równowagi lodowców. Przedstawiono ich założenia, wady i zalety, a także rekomendowane zastosowania oraz ograniczenia. Metodami geomorfologicznymi można określić: metodę progu zlodowacenia (metoda szczytowa), metodę najniższych cyrków, metodę najwyższego zasięgu moren bocznych (MELM). Druga grupa metod oparta jest na proporcjach pionowej rozciągłości lodowców i ich obszarów zasilania. Są to metody: TSAM, Höfera, d/2, THAR i MEG. Najbardziej zaawansowane są metody, które uwzględniają geometrię powierzchni lodowców i współczynnik bilansu masy AABR, AA i AABI. Za stosunkowo prostą technicznie i wiarygodną uważa się metodę AAR (współczynnik powierzchni akumulacji). Jest to najczęściej stosowana w badaniach metoda rekonstrukcji ELA.The article describes common used in literature methods of equilibrium line altitude (ELA) reconstruction. The attention is focused on the technical descriptions of the methods, its advantages and disadvantages and recommendations for applying in particular type of glaciers or environmental settings. The simplest methods are: glaciation threshold, Pleistocene glaciation threshold and cirque-floor altitudes method. In case of glaciation threshold method, which is used to overlie glacial condition for contemporary glaciation. It usually overestimates ELAs of glaciers in the same area. The remaining two methods are related to gross morphology and glacial landscapes which developed in course of the Pleistocene glaciations and are less related to ELAs in any given periods. The maximal elevation of lateral moraines method (MELM) is well related to mass balance of glaciers, thus provides good results of ELA estimation, especially for the fresh Holocene glaciation. However applying this method for older, much destroyed moraines, the Pleistocene in age, can underestimate the results. Two other groups of methods: TSAM, Höfer, d/2 and THAR & MEG, are based on the assumption that ELA lies in some proportion of vertical distance between toe of glacier and glacier head or top of its contributing area. These methods are considered to be rough approximation of ELA. However, they are not directly related to mass balance of glaciers. More sophisticated method, and the one of the most used in investigations, is AAR (accumulation area ratio). It is based on empirical relation between mass balance and proportion of accumulation to ablation area of glaciers. The most sophisticated method is AABR method (area attitude balance ratio) which takes into consideration proportion of mass balance gradient in ablation and accumulation areas and vertical distribution of glacier area. This is also the most accurate method well reflecting the true glaciological conditions, however its application is limited to glaciers which geometry is well constrained. Special case of AABR method is AA method (area altitude). An improvement of AABR method is selfvalidating method AABI (area-altitude balance index).
Description
Citation
Zasadni J., 2010, Metody rekonstrukcji wysokości linii równowagi lodowców, Czasopismo Geograficzne, 81(1–2): 61–74.