Krytyka normatywizmu Hansa Kelsena w polskiej myśli prawnej dwudziestolecia międzywojennego

Abstract
Celem niniejszego artykułu jest przybliżenie krytyki normatywistycznej myśli Hansa Kelsena na podstawie polemik trzech polskich myślicieli – Czesława Znamierowskiego, Antoniego Peretiatkowicza oraz Czesława Martyniaka. Każdy z tych uczonych, wychodząc z różnych założeń światopoglądowych, podawał w wątpliwość najważniejsze założenia tej koncepcji. Przemyślenia wymienionych autorów stanowią cenny, choć nieco zapomniany głos, w ogólnej refleksji nad istotą prawa i nauki o prawie. Choć czysta teoria prawa Kelsena nie zyskała w Polsce licznych entuzjastów, wiele jej założeń przeniknęło do polskiej myśli o prawie. Szczególnie widoczne staje się to po analizie kondycji polskiej filozofii i teorii prawa. Wciąż dominuje wśród polskich prawników podejście formalistyczno-dogmatyczne, prymat wykładni literalnej oraz umniejszanie roli filozofii prawa w kształceniu. Jak twierdzi T. Stawecki, jest to reminiscencją czasów PRL-owskich, za których postawa taka dawała prawnikom pewną dozę niezależności od komunistycznej ideologii. Problem ten w ostatnich latach zaczął być dostrzegany i wiele uwagi poświęca się zagranicznym teoriom argumentacji i hermeneutyki prawniczej. Warto jednak nie zapominać przy tym o dokonaniach międzywojennych polskich uczonych, których argumenty również mogą posłużyć w dyskusji nad prawoznawstwem.
Description
Keywords
Citation
K. Dobrowolska, Krytyka normatywizmu Hansa Kelsena w polskiej myśli prawnej dwudziestolecia międzywojennego [w:] Przegląd Prawniczy Uniwersytetu Warszawskiego, nr 1/2014, Warszawa 2014, ss. 13-26
Related research dataset
Belongs to collection