Słowo wstępne

Nowakowski, Piotr Tomasz

Słowo wstępne

Abstract

Edukacja klasyczna stanowi program i proces kształcenia oraz wychowania, który ma na celu optymalizację ludzkiej natury, rozumianą jako jej możliwie pełny rozwój. W przeciwieństwie do nowoczesnych form nauczania, zorientowanych bardziej na kształcenie umiejętności praktycznych i technicznych, edukacja klasyczna koncentruje się na rozwijaniu myślenia krytycznego, umiejętności argumentacji oraz głębokiego zrozumienia ludzkiej kultury i historii. W sferze wychowania model ten dąży do ukształtowania człowieka pięknego i dobrego (gr. kalos kagathos), czyli takiego, który rozwija się zarówno w sferze duchowej, jak i fizycznej. Według myślicieli starożytnych podstawą tego rozwoju było odpowiednie kształtowanie cnót, które Arystoteles dzielił na cnoty dianoetyczne (intelektualne), rozwijane poprzez naukę i doświadczenie, oraz cnoty etyczne (moralne), nabywane poprzez praktykę i powtarzanie dobrych działań. W kolejnych wiekach chrześcijaństwo nadało temu greckiemu ideałowi wymiar transcendentny, lokując człowieka w perspektywie wieczności. Współcześnie model edukacji klasycznej, tak w Polsce, jak i na Zachodzie, zdaje się przeżywać swój mały renesans (fragment).