Czy slamer jest współczesnym wagantem? Praktyki performansu poetyckiego wobec tradycji średniowiecznych
Abstract
Richard Schechner zwraca uwagę, ze performatyka czerpie z szerokiego wachlarza różnych dyscyplin. Zaczyna się tam gdzie obszar poszczególny dziedzin naukowych się kończy. W ten sposób staje się elementem ciągłej gry związków i relacji – „jako” performens. Estetyka współczesnego życia codziennego nakazuje odczytywać slam w kontekście zjawiska, którego odniesieniem jest ucieleśniona praktyka i działanie. Idąc tym tropem, artykuł przedstawia slam jako odmianę zachowań performatywnych z pogranicza socjologii i literatury, które stanowią efekt przystosowania genetycznie obcego wzoru do potrzeb i warunków lokalnych. Przy czym sam problem pochodzenia i oryginalności wierszy przedstawianych w ramach organizowanych eventów slamowych pozostaje poza kręgiem toczonych rozważań. W artykule zostaje położony nacisk na odnalezienie elementów wspólnych między wystąpieniami poetyckimi, o których mowa, a tradycją wagancką. Prezentowane stanowisko jest zatem próbą umieszczenia slamu w szerszym kontekście kulturowym. Waganci zwani także goliardami byli w średniowieczu utożsamiani z włóczącymi się od miasta do miasta łazikami, bywalcami szynków i dworów. Zabawiali publiczność różnymi wypowiedziami wierszowanymi, szukając łatwego zarobku. Utwory wygłaszany przez wagantów, podobnie jak przez slamerów, nie przedstawiały przejrzystej architektoniki. Były często chaotyczne i nieuzasadnione pod względem treściowym, dzięki temu jednak wywoływały wrażenie spontaniczności i szczerości wypowiedzi.
Description
Keywords
Citation
Gorzkowicz, J. (2013). Czy slamer jest współczesnym wagantem? Praktyki performansu poetyckiego wobec tradycji średniowiecznych, W: A. Kołodziej (red.), Najlepszy poeta nigdy nie wygrywa. Historia slamu w Polsce 2003–2012 (s. 200-220). Internet / Kraków: Hub Wydawniczy Rozdzielczość Chleba,