W poszukiwaniu prawdy (o) miłości w Pamiętniku miłości Kazimierza Wierzyńskiego
Abstract
Artykuł jest interpretacją Pamiętnika miłości Kazimierza Wierzyńskiego. Autor skupia się w swojej pracy na sposobie obrazowania miłości w poszczególnych częściach tomiku. Analizując postawę podmiotu mówiącego, dowodzi, że konsekwencją przeżywanej przez niego miłości jest odosobnienie. Miłość wzmaga uczucie samotności i niemocy, ponieważ nie jest efektem więzi międzyludzkiej, lecz wyobraźni. Podmiot mówiący w wierszach zachowuje de facto bierność wobec uczucia zyskującego absolutny wymiar. Jak dowodzi autor, wizja absolutnej miłości spełnia istotną funkcję w życiu bohatera. Z jednej strony pozwala mu rekompensować lęki, które były jego udziałem, z drugiej zaś chroni go przed konfrontacją z nieznośną prawdą o jego związku.This paper focuses on the way of depicting love in Diary of love by Kazimierz Wie- rzyński. The author proves that love implies feeling of strangeness. The persona in poems is focused only on his own feelings, and love is a form of legitimising his emotions. In consequence, love evokes helplessness and withdrawal, because it is not an effect of interpersonal relationship but rather a figment of imagination. According to the author, the lyrical ego absolutizes love to protect himself from the truth about his relationship.