„Stara” versus „nowa” przestrzeń publiczna centrum miasta. Przykład Łodzi

Abstract
Centrum miasta jest identyfikowane z obszarem najintensywniej użytkowanym przez mieszkańców miasta, jak również osoby do niego przybywające w zróżnicowanych celach. Jest to obszar wyjątkowy, bowiem umożliwia spotykanie się odmiennych grup użytkowników w jednym miejscu, wymianę ich poglądów, a także demonstrowanie swojej obecności, nawet jeśli jest ona niepożądana w danym miejscu i czasie. Terenami w centrum, które są szczególnie do tego celu predestynowane są m.in. place, rynki, skwery i parki. Są one jednymi z najważniejszych elementów kreowanej w mieście przestrzeni publicznej, niezbędnej dla zachowania społecznych więzi wśród mieszkańców miasta oraz ich interakcji z przybyszami. Od początku lat 90. XX w., wzorem miast zachodnioeuropejskich i północnoamerykańskich, w strukturze przestrzennej polskich ośrodków miejskich pojawiają się nowe obszary, przeznaczane na miejsca publiczne. Jednym z głównych impulsów do ich powstania jest rewitalizacja zdegradowanych terenów pofabrycznych, powstałych w wyniku wieloaspektowego procesu upadku przemysłu w polskich miastach [...].
Description
Keywords
Citation
Kazimierczak J., (2011). „Stare” versus „nowe” przestrzenie publiczne w centrum miasta. Przykład Łodzi, [w:] I. Jażdżewska (red.), XXIV Konwersatorium Wiedzy o Mieście, Przestrzeń publiczna miast, Wydawnictwo UŁ: 127-143.
Related research dataset
Belongs to collection