Stanowisko Francji wobec rozszerzenia NATO w 1999 roku
Loading...
Helnarska- NATO10lat.pdf (563.01 KB)
Authors
Date
2009
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Centralna Biblioteka Wojskowa im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie
Abstract
W pierwszym okresie po rozpadzie systemu socjalistycznego, upadku Związku Radzieckiego i związanym z tym rozwiązaniem Układu Warszawskiego, dyplomacja francuska nie wypowiadała się na temat ewentualnego rozszerzenia Sojuszu Północnoatlantyckiego na Europe Środkową. Wynikało to z trzech zasadniczych przestanek: Francja nie należała do wojskowych struktur NATO; obszar Europy Środkowej uważany byt za wyjątkowo niestabilny (zagrożenie dla spoistości Sojuszu); obawa przed sprzeciwem Rosji (zaostrzenie stosunków z Sojuszem i Europa Zachodnia). Wychodząc z tych przestanek Francja na początku lat dziewięćdziesiątych przyjmuje strategie opóźniania przyjęcia państw Europy Środkowej do Sojuszu Północnoatlantyckiego. Świadczą o tym podejmowane przez Francje inicjatywy zastępcze, takie jak idea konfederacji i plan stabilizacji premiera E. Balladura. Celem obu propozycji francuskich, mając na uwadze bezpieczeństwo państw środkowoeuropejskich, było zastąpienie ich dążeń do euroatlantyckich i europejskich struktur bezpieczeństwa. Podstawowym argumentem było to, że państwa Europy Środkowej najpierw muszą się zbliży do zachodnioeuropejskich standardów ekonomicznych i militarnych. W celu przyspieszenia procesów zbliżenia oferowano zorganizowana współprace polityczna, gospodarczą i wojskową. Należy zaznaczyć, że nie było to tylko stanowisko Francji, podzielały go na początku lat dziewięćdziesiątych, poza Niemcami, pozostałe państwa członkowskie NATO.
Description
Keywords
Citation
Karolina J. Helnarska, Stanowisko Francji wobec rozszerzenia NATO w 1999 roku [w:] 10 lat Polski w NATO, red. nauk. A. Skrabacz, Warszawa 2009, s. 66-87..