Strategie nuklearne w okresie pozimnowojenym
Abstract
Czas „łagodnych rewolucji”, jakie w zdecydowanej większości towarzyszyły końcowi zimnej wojny i demontażowi bloku wschodniego, zdawał się kłaść kres paradygmatowi, który postrzegał siłę (w tym siłę militarną) jako znaczący, jeśli nie kluczowy czynnik światowej polityki. Upadek Związku Radzieckiego sugerował, iż siła militarna nie jest już najważniejszym warunkiem bezpieczeństwa. [...] Jednak wydarzenia pierwszej połowy lat dziewięćdziesiątych XX stulecia nakazały daleko idącą ostrożność w formułowaniu optymistycznych wizji ładu światowego, w którym aspekt siły militarnej miał zostać sprowadzony do mało znaczącego uzupełnienia politycznych, ekonomicznych, społecznych, kulturowych i środowiskowych elementów architektury bezpieczeństwa. [...] W monografii zaprezentowano strategie i doktryny obejmujące polityczną i militarną rolę broni nuklearnej w okresie pozimnowojennym, analizę opublikowanych dokumentów państw o potencjale jądrowym i innych źródeł, w tym wypowiedzi przedstawicieli elit politycznych i wojskowych, analizę kontekstu strategicznego, potencjału ilościowego i jakościowego arsenału jądrowego oraz tendencji rozwojowych w tym zakresie.